Naar de klas van juffrouw Annemie
Vrijdag mocht Frans weer onze samenwerking met El Carmen gaan toelichten in onze parochieschool en wel in het zesde studiejaar, de klas van juffrouw Annemie en dat is ieder jaar een bijzondere gebeurtenis.
Jaar na jaar zet die klas zich voor de jongeren van El Carmen maar dit jaar was het toch wel heel speciaal. De leerlingen organiseerden heel wat acties zoals een wafelbak, een pyamadag, verkochten broodjes gezond en organiseerden een spelnamiddag voor de hele school, kleuters incluis. Het derde studiejaar schreef en verspreide een schoolkrantje en ook de opbrengst daarvan komt via Kestepabro de jongeren van El Carmen ten goede. Dit jaar gaat het om een recordbedrag: 936,25 Euro. Fantastisch, de inzet van de jongeren geeft hoop voor de toekomst. Van harte proficiat met jullie inzet. Kijk nog maar eens naar de foto's in het album: "de klas van juffrouw Annemie in actie" en schrijf maar een reactie in ons gastenboek.
Interesante foto's en filmpjes uit El Carmen
De taal en de tekst is weliswaar in het Spaans maar de foto's en de filmpjes spreken voor zich. Als u volgende link invoegt krijgt u beelden uit enkele activteiten die onze vrienden in El Carmen tijdens de laaste week van april organizeerden. Het gaat zowel om de voorbereiding van een theaterstuk als de beelden uit de muziekschool of van een ontmoeting van lezers van diverse wijkbibliotheekjes. De moeite waard. We kijken uit naar uw reactie via mail of via het gastenboek.Hier is hij dan:
http://centroafroperuano.blogspot.com
Nieuws uit El Carmen
Tijdens de Paasvakantie zijn er weer heel wat mails uit El Carmen toegekomen met allerlei soorten nieuws. Zo wordt in deze periode het katoen geoogst maar de prijzen zijn weer laag. Dat zal weer mensen in de problemen brengen want vaak wordt een hypotheeklening afgesloten om zaaigoed, water, kunstmest en bestrijdingsmiddelen te kopen. Jammer genoeg is er voorlopig geen alternatieve teelt mogelijk, vooral omdat het water om gewassen te telen ontbreekt.
Onder impuls van Carlos, Elia en Edith organizeerden de bibliotheekjes gezamelijke activiteiten om het lezen te promoten.
Ook is het de bedoeling met kinderen een tweede teaterstuk op stapel te zetten.
De muziekschool bestaat nu twee jaar en er zal overlegd moeten worden hoe het verder kan want de subsidie van Wilde Ganzen is op zodat Kestepabro momenteel de enige sponsor is van dit mooie project.
We zijn zeer blij weer drie jongeren met een beurs uit ons land te kunnen laten studeren; het zijn alle drie meisjes uit kansarme gezinnen die wordgen begeleid door Edith, een Peruviaanse psychologe die zich met hart en ziel voor El Carmen inzet.
Een bijzonder welkom voor de 2de jaars van het Sint-Jan Berchmanscollege uit Brussel
Woensdag en donderdag na de Krokusvakantie kunnen de tweedejaars van Sint-Jan kennismaken met het project in El Carmen, Peru. Samen met de mensen van daar werken wij daar al jaren aan de uitbouw van een jongerencentrum met sportaccommodatie en een bibliotheek. In 18 andere gemeenschappen functioneren kleine bibliotheekjes. Ook werken wij samen met de parochie en bemiddelen wij bij studiebeurzen. Kortom, we gaan al jaren op weg met de mensen van El Carmen en hopen dat jullie ons willen steunen om die samenwerking verder te zetten; de mensen van daar, afstammelingen van negerslaven verdienen dat echt. Verken onze website maar; speciaal voor jullie maakten wij ons gastenboek leeg, doe ons een plezier en schrijf er wat je over dit project denkt. Bij voorbaat dank.
18 maart; solidair ontbijt in de parochiezaal van Kessenich
Op zondag 18 maart organiseert onze parochieraad een solidair ontbijt. Dat is wel een hele leuke manier om je zondag te beginnen; gezellig ontbijten met familie, kennissen en vrienden en tevens de mensen in El Carmen steunen.
Tussen 8u30 en 12 uur wachten je lekkere broodjes en warme dranken op, kan je kiezen tussen jonge kaas, gekookte ham, gekookt eitje, jam of choco en dan is er ook een stuk fruit of een potje yoghourt.
En er is nog meer: ook dit jaar krijg je de kans Wereldwinkelproducten te kopen; zowel wijn als koffie, honing, chocolade. Zo steun je de plaatselijk economie en koop je tevens eerlijke kwaliteitsproducten.
Koning Boudewijnstichting verlengt projectrekening Kestepabro
Op 2 januari ontvingen wij van de Koning Boudewijnstichting bericht dat onze projectrekening wordt verlegd. Dat betekent dat de Koning Boudewijnstiching op basis van het door ons ingezonden verslag oordeelt dat wij als Kestepabro vzw aan de gestelde eisen blijven voldoen en onze projectrekening dus mogen behouden.
Onze weldoeners hebben dus ook in de toekomst recht of een belastingattest voor giften vanaf 40 Euro per jaar. Het is dus niet zo dat de gift zelf minimaal 40 Euro moet bedragen; met een bestendige opdracht van bijv. 3,5 Euro per maand schenkt u op jaarbasis 42 Euro en heeft u dus recht op een belastingsattest van de prestigeuze Koning Boudewijnstichting.
Let wel op; u moet dan wel uw steun storten op onze projectrekening bij de KBS en ook de passende vermelding gebruiken. Die gegevens vindt u onder de rubriek "Helpen", bij de item "Geld".
Vrijdag ging onze laatste vergadering van dit jaar door. Het was een aangename vergadering met zelfgebakken taart waarin we met tevredenheid kunnen terugblikken op een goed werkjaar. Vaste punten daarin zijn o.a. het solidair ontbijt en de gezinsviering in de missiemaand, activiteiten waardoor wij ons extra verbonden en gedragen weten door onze parochiegemeenschap. Ook onze gemeente en provincie laten zich niet onbetuigd en tonen zich solidair, ook daar zijn we dankbaar voor. Dan zijn er onze weldoeners die wij enorm waarderen, of het nu gaat om een kleine maandelijkse storting, een schenking van een bedrijf, de anonieme weldoener die zijn bijdrage aan onze pastoor toevertrouwt of de familie die een gehandicapte een PC schonk. Er waren de contacten en acties met diverse scholen, er is ons tijdschrift De Brug dat dankzij sponsors gratis in uw bus valt. Er zijn de publicaties in o.a. Kerk en Leven. Kortom er is zo veel om blij en dankbaar te zijn. Dankbaar zijn ook onze vrienden in El Carmen waar iedere dag jongeren terecht kunnen in ons jongerencentrum. Anderen volgen de muziekschool die hen kansen geeft zinvol samen bezig te zijn, het zelfvertrouwen stimuleert en hen helpt op goede pad te blijven. Er zijn onze studenten die het ook dit jaar goed deden. We denken ook aan de mindervaliden en de behoeftigen die via onze vrienden daar steun krijgen en dankbaar terugdenken aan pater Brouns. Zo zei me een bejaarde grootmoeder die instond voor de opvang van haar kleinkinderen en daarnaast ook nog een achtergelaten jongen opving: "pater Brouns hielp steeds de armen"; een die zin zal me steeds bijblijven. Het was dus een goed werkjaar, een reden te meer om u met veel plezier onze beste wensen en die van onze vrienden in El Carmen over te maken en u allen een Zalig Kerstfeest en een gelukkig en voorspoedig 2012 toe te wensen.
Aardbeving in Ica
Op 28 oktober werd Peru weer getroffen door een aardbeving met een kracht van 6,7 op de schaal van Richter. Het epicentrum lag in zee, op zo'n 80 km van Ica. Die stad ligt een 100 km ten zuiden van El Carmen. Als het daar enkele dagen slecht weer was zei pater Brouns soms: "kom, we gaan naar de zon in Ica".
Zuster Lucia, die in Ica de studiebeurzen voor AMIE beheert en die ik dus jaarlijks bezoek, liet telefonisch weten dat er weinig schade was. Gelukkig is er ook enkel sprake van gewonden. De kathedraal die bij de beving van 2007 al zwaar werd beschadigd zal nu zeker moeten afgebroken worden.
Hoog bezoek in het jongerencentrum van El Carmen
Onlangs bracht de Peruviaanse minister van cultuur, Susana Baca, een bezoek aan het Cultureel Centrum in El Carmen. Vermeldenswaard is dat dit cultureel centrum gebouwd werd op initiatief van de vzw Kestepabro (KEssenich STEunt PAter BROuns).
De bouw en de werking van dit centrum werd mede mogelijk gemaakt dank zij de steun van vele particulieren en onder andere de parochie Kessenich en van scholen uit Kinrooi en scholen als het Sint-Jan Berchmanscollege van Brussel, de gemeente Kinrooi, het provinciebestuur van Limburg en heel wat anderen die Kestepabro bij dit project steunden. Die steun maakt het ook mogelijk de werkingskosten en wedde van de verantwoordelijke te dragen.
Doel van het centrum is jongeren, doorgaans afstammelingen van zwarte slaven, kansen te geven zelf aan een betere toekomst te werken. Een belangrijk onderdeel van de werking van het centrum is een muziekschool die kon worden gerealiseerd dankzij de samenwerking met “Wilde Ganzen”, een van de grootste Nederlandse organisaties voor ontwikkelingssamenwerking.
De minister was onder de indruk van wat ze te zien kreeg: een mooi gebouw, met vele boeken, enkele PC’s en veel muziekinstrumenten: blokfluiten, trommels, gitaren en typische Afroperuviaanse instrumenten zoals cajóns en ezelskinnebakken maar vooral een groep enthousiaste jongeren. Natuurlijk verzorgden die jongeren een gesmaakt muzikaal optreden. De verantwoordelijke maakte handig van de gelegenheid gebruik om de werking van het centrum voor te stellen aan de talrijk opgekomen journalisten die onder andere een folder meekregen.
Het bezoek van de minister van Cultuur is een bewijs dat de inspanningen van de mensen in El Carmen en van Kestepabro ook in Peru niet onopgemerkt blijven.
Laatste Blog: Verblijf in El Carmen 2011
Woensdag 13 juli
Vandaag het laatste stuk van de reis; het traject van Lima naar El Carmen. In de bagageruimte van de bus die het transport van Lima naar Chincha verzorgt (zo’n 200 kilometer) een ijzeren kast, gevuld met andere materialen voor het Centro Cultural. Na de hartelijke verwelkoming in de parochie maak Ik de namiddag een aantal mensen in El Carmen gelukkig door ze een brief van pater Brouns te bezorgen en ontvang ik zelf al de afrekeningen van de studiebeurzen van onze studenten.
Donderdag 14 juli
Mijn eerste volledige dag in El Carmen. Zoals gebruikelijk ontbijt ik ‘s morgens alleen en woon ik daarna om 7 uur de lauden, de ochtendgebeden in de kerk bij; ik maak nu voor een maand deel uit van de plaatselijke gemeenschap en ervaar het dan ook als zinvol met de pater en de Mexicaanse lekenhelpsters Alma en Mireille (die ik ook al jaren ken) samen de dag zo te beginnen. Na het gebed praten we voor de kerk nog even en dan begint ieder met zijn eigen programma.
In de voormiddag zoek ik Carrie op die nu voorzitter is van de raad van beheer; we kennen wel van ver maar zullen in de toekomst intens moeten samenwerken. Dan volgen contacten met andere leden zoals Milton en Santiago. Ik stel voor dat we op korte termijn samen vergaderen want er is wel een en ander te bepraten. Met Carlos kijk ik na welke bruikbare computerschermen er nog in de magazijnen van de parochie te vinden zijn maar mede als gevolg van de aardbeving is de oogst mager. We zullen dus moeten uitkijken naar tweedehandsexemplaren.
Het tweede vaste punt van de gezamenlijke dagorde is het middagmaal; ik probeer steeds om 12u30 op de parochie te zijn om samen met de pater te eten. Daarna praten we buiten in de zetels tot 14 uur en daarna neemt ieder weer zijn eigen taak ter harte. Vandaag trek ik eerst naar Jesus die de laptop die ik meebracht zal voorzien van Spaanse programma’s. Die Belgische laptops –ik slaag er toch wel in er elk jaar een mee te brengen- zijn hier wel bruikbaar maar er zijn beperkingen zoals de klavieren; wij gebruiken azerty, hier is qwerty de standaard maar ondanks die problemem zijn de laptops hier zeer welkom.
Verder is er dagelijks contact met Norma, de secretaresse van de parochie die vrijwel al onze fondsen beheert. Ze overhandigde een pak rekeningen van de muziekschool die ik één na één nakijk en waarover ik zo nodig een vraag stel waarop steeds een degelijk antwoord volgt.
In de parochie wordt iedere avond de noveen gebeden, ter ere van OLV van de Karmel.
Vrijdag 15 juli
Vandaag slaag ik er al in te slapen tot 4 uur; dat is al beter dan gisteren toen ik –mede omwille van het tijdsverschil van 7 uur- al om 3 uur wakker was.
Na de lauden nodigen de lekenhelpsters me uit bij hen te ontbijten. Het wordt wel een zéér lang ontbijt; zij kennen El Carmen, dus is er veel te vertellen. In het CC begin ik een en ander op te ruimen om de installatie van internet voor te bereiden. Samen met de ijzeren kast is ook een nieuwe Pc en een geluidsinstallatie aangekomen die in het kader van het door Wilde Ganzen gesteunde project rond de muziekschool konden worden aangekocht.
De werking van het centrum bevalt me. Elia, die instaat voor de opvang en de begeleiding van de jongeren en die daarvoor vanwege Kestepabro een wedde ontvangt, doet dat goed. De jongeren weten dat ze hier welkom zijn, kunnen lezen en muziekisntrumenten kunnen bespelen.
Mijn planning komt op gang: dinsdag wordt internet geïnstalleerd in het CC. In de loop van de week komt een vergadering met de raad van beheer van dat CC. Er worden afspraken gemaakt met de ouders van de beursstudenten en met personen die bij andere kleine projectjes waar Kestepabro aan meewerkt, betrokken zijn.
’s Avonds ga ik in op een uitnodiging een verjaardagsfeestje bij te wonen. We eten spaghetti met tomatensaus en een stukje kip en praten veel over El Carmen.
Zaterdag 16 juli
Vicente, die het internet uitbaat, krijgt een voorschot zodat hij in Lima onderdelen kan kopen om het internet te installeren in het CC. Voor alles en nog wat trekken mensen naar Lima om aankopen te doen. Heen en terug komt dat dus neer op ongeveer 8 uur bus.
Vandaag is het ook de grote dag in El Carmen. Er worden drie openluchtmissen opgedragen waarvan die van 12 uur door de bisschop. ’s Namiddags een grote “bingo”, kienen dus, ten bate van de parochie. Mooi is dat de vrijwilligers die zich hiervoor inzetten later op de dag dezelfde maaltijd krijgen aangeboden als de bisschop kreeg. Ik wordt uitgenodigd om nog eens mee te eten. Het is deze mooie, open sfeer met veel engqgement die me steeds heeft geboeid:
Deze vieringen trekken veel volk naar het centrum zodat ik vele bekenden ontmoet waaronder zowat al onze studenten. Het doet deugd te zien dat ze het goed stellen.
Vandaag vertrekt het beeld van OLV aan de kerk. Het wordt door groepen dragers die zich afwisselen de ganse nacht door, van 9 uur ’s avonds tot 10 uur ’s morgen, door de straten van het dorp gedragen.
Zondag 17 juli
Het is nu zondagmorgen; ik ben helemaal alleen in “de parochie”, de pastorij, want zoals iedere zondag draagt pater Esteban de mis op in San José en zoals steeds op zondagmorgen ontbijt ik met een koppel gebakken eieren. Op de achtergrond de muziek van het korps dat het beeld van OLV van El Carmen begeleidt. Ik rij met de pater mee naar Hoja Redonda, een vrij lange rit door de velden. De pater nodigt enkele van zijn mensen en mij uit om samen te gaan eten, ook al om Wat te bekomen van de drukte van de afgelopen dagen. De zondag geeft ook de kans mensen thuis te treffen en te bezoeken.
Maandag 18 juli
In de voormiddag naar een jonge vrouw die Elia verving als verantwoordelijke voor het centrum; ik peil naar haar ervaringen, haar visie over de werking van het centrum. Ieder contact op dit vlak ik leerrijk en ik hoor graag zoveel mogelijk klokken. In de marge een kort gesprek over een mogelijke kandidaat voor een studiebeurs. Eens checken bij anderen en dan zien we wel maar voor zover ik deze familie met veel inzet ken, denk ik wel dat het ook hier verantwoord is over een beurs te spreken. De moeder is weduwe en steek momenteel asperges, iets wat nu … 2 Euro per week … oplevert… daar kan je ook hier zeer weinig mee doen en zeker niet mee studeren. Ze woont dan ook in bij haar ouders.
Vandaag is een grote dag; Vicente komt met een technicus internet plaatsen in het CC. en het werkt ook nog, zij het op een vorig jaar meegebrachte laptop. Ik laat de verbaasde jongeren hun woning aanduiden op Googelmaps. Bedoeling is dat dit internet enkel en alleen wordt gebruikt voor schoolwerk, niet voor recreatieve doelen.
De pater zegt dat hij een “empanada”, een soort gebakje met vlees voor mij in de frigo heeft gelegd. Omstreeks 17 uur eet ik dit op en sla het avondmaal over.
Dinsdag 19 juli
Kort en krachtig: de hele dag ziek te bed, niet in staat om mij te verplaatsen, bijv. om mijn afspraak met pater Santiago in Chincha na te komen. In pyjama ga ik naar het kantoor en vraag Norma me bij de pater en bij bezoekers te verontschuldigen.
Woensdag 20 juli
Weinig beterschap en dus veel tijd om na te denken em toch ook al wat papierwerk te doen.
Donderdag 21 juli
Mijn op zichzelf zo rustige kamergenoten, een legioen kleine maar actieve miertjes, begint het toch wat te bont te maken dus best de poten van mijn tafel in potjes water zetten; zo hou ik die diertjes tenminste buiten mijn computer.
Het gaat stilaan beter zodat ik toch al naar naar het CC durf te gaan, ook al omdat Vicente zou komen verder werken maar zoals hier gebruikelijk is, daagt de kerel niet op. Met Norma praat ik over enkele kleinere projectjes zoals de steun aan een mentaal gehandicapte jongeren; ik zal de school waar hij les volgt bezoeken om eens met de mensen daar te praten.
Vrijdag 22 juli
In de voormiddag het zowat dagelijkse bezoek aan het CC. Vandaag gaat de muziekschool weer door. De kinderen spelen “Vaarwel mijn vriend”, de melodie die wij kennen van de jeugdkampen. Ze doen het goed, jammer dat er zo weinig deelnemers zijn. Eén van de problemen is dat vele ouders ongeschoold zijn en het nut van vorming, zelfs van opvoeding niet inzien. Zo kan je hier omstreeks 10 uur ’s avonds nog relatief jonge kinderen op straat zien rondhangen. Ook speelt mee dat de lagere school nu les heeft in de namiddag in plaats van in de voormiddag.
Met Carri naar het parochiaal centrum dat na de aardbeving werd gebouwd en waar Lety voor verantwoordelijk is. Hier gaat een cursus door waar vooral jongeren van buiten El Carmen aan deelnemen. Dit centrum beschikt over een computerzaal maar die kon nog nooit gebruikt worden omdat de elektriciteit te zwak is… Lety probeert dit in orde te krijgen maar de Peruviaanse administratie is zeer taa en weerbarstig.
In de namiddag met Carrie naar de bibliotheek van San José, een van de inmiddels 19 wijkbibliotheekjes. Emily en haar vriendin bekommeren zich er om een tiental kinderen. Na het gesprek deel ik potloodjes van KBC uit maar na gezien te hebben over hoe weinig materiaal de bibliotheekjes beschikken besluit ik dat niet meer te doen het materiaal aan de verantwoordelijken te geven zodra ze het voor hun werking kunnen gebruiken. Vandaag weer heel vroeg naar bed.
Zaterdag 23 juli
In de voormiddag weer PC-werk. Nogmaals met de kruiwagen een in een magazijn gevonden scherm naar het CC vervoeren maar ook dit scherm werkt niet… De “rommel” stapelt zich hier op; we zullen dus toch een nieuw scherm moeten kopen.
In de namiddag met Carrie naar Guayabo maar ter plekke blijkt dat de bibliotheek in de voormiddag functioneerde. We praten even met de verantwoordelijke en stappen dan het restaurant van Maime binnen. Niet om te eten maar om even met haar te praten want zij is schepen van cultuur. Jammer genoeg treffen we haar niet aan.
’s avonds naar Tuti om een inktpatroon te installeren. Onze inzamelactie van inktpatronen levert ook nog bruikbare patronen op en zo kan zij verder werken met de oude Deskjet 520 die ik jaren geleden, toen ik nog 2 koffers van 32 kilo mocht meenemen, naar hier bracht. Zij kent El Carmen goed, het is steeds boeiend met haar te praten temeer daar onze parochieschool zich jarenlang inzette voor het scholtje van San Regis waar wij directrice van is. Na de avondmis wordt voor de kerk nog nagepraat, dan is er nog tijd om de mails door te nemen en voor het eerst ga ik vrij laat slapen.
Zondag 24 juli
In afwachting dat de pater terug komt van San José werk ik aan een tekst voor de raad van beheer van het cultureel centrum. Kestepabro heeft steeds wat in de schaduw van de parochie gewerkt maar zeker nu moet meer duidelijkheid worden gegeven. In de tekst naast onze centrale doelstelling informatie over enkele fondsen;
fonds A; jaarlijks te hernieuwen, 5000 Euro voor wedde, sociale zekerheid en werkingskosten van het Centrum. Onder” sociale zekerheid” trek ik een streep want dat is hier niet vanzelfsprekend en de vorige raad van beheer vond dit maar een overbodige kost maar vanuit Kestepabro vinden we het niet meer dan normaal dat sociale zekerheid, bij ons een algemeen verworven recht, ook van toepassing is op iemand die eigenlijk ook “onze” werkkracht is. Velen Peruvianen hebben echter geen enkele vorm van sociale zekerheid; geen ziekenfonds en vaak evenmin een vorm van pensioen, met alle gevolgen vandien.
Fonds B betreft de subsidie die we kregen van Wilde Ganzen en die enkel en alleen mag gebruikt worden voor de muziekschool.
Fonds C gaat over de subsidie van de Provincie Limburg en betreft activiteiten in kader van de werking van het jongerencentrum. Het is goed dat iedere verantwoordelijke weet wat kan en niet kan en dat beheer van die fondsen berust bij Norma, de secretaresse van de parochie. Zij is in deze onze vertrouwenspersoon; alle uitgaven worden zorgvuldig met bewijsstuk genoteerd en in lijsten verwerkt zodat ik zelf vol vertrouwen het gevoerde beleid kan verdedigen.
Inmiddels is de pater terug en bereid hij zich voor op de volgende viering, in Hoja Redonda. Zelf zal ik meegaan tot San Aurelio, daar de fiets uit laadruimte nemen, een gezin bezoeken en dan met de fiets tot Chamorro te rijden. Fabiola blijkt thuis te zijn, dus neem ik de fiets uit de laadruimte en blijf in San Aurelio waarna ik met de fiets naar San Regis rij. Langs de weg ligt veel vuil, ook een dode hond. Het fietsen door het zand valt zwaar; ik gebruik een mountainbike maar die is slecht afgesteld. Niet te verwonderen dat de kleine Raoul in San Regis vraagt waarom ik zo hijg. Zijn ouders en broer zijn aan het werk (het is nota bene zondagvoormiddag). Vorig jaar liet ik hier een som achter om de aarden vloer “ a la Bokrijk” te vervangen door een cementen vloer en dat werk is inmiddels uitgevoerd. De kamer is ook bezet en geschilderd; het geheel ziet er al beter uit al blijven de kleine kinderstoeltjes ongemakkelijk om op te zitten. Terwijl ik dit neerschrijf maak ik mij de bedenking uit te kijken naar enkele plastic stoelen voor dit gezin. Een zus is wel thuis en na een telefonisch contact maak ik voor haar een afspraak op donderdag 6 uur in verband met haar studiebeurs. Nu nog iemand zoeken die haar wiskunde wat kan bijschaven alvorens ze op 14 augustus aan het ingangsexamen zal deelnemen. Eigenlijk studeerde ze vorig jaar al af maar kon niet verder studeren omdat ze thuis op haar jongere broertje en zusje moest letten. Hopelijk lukt het nu wel.
Verder naar El Carmen waar ik mijn doornat hemd aan de draad hang. Als de pater omstreeks 13u30 toekomt, eten we samen soep en brood en kijken daarna naar het Spaanse nieuws. In de namiddag belt Carlos om te laten weten dat hij onderweg is en een computer bij heeft. Goed nieuws.
Maandag 25 juli
Vandaag komen de verantwoordelijken van de bibliotheken samen. Ze krijgen een vorming en ruilen de boekenpaketten om. Het is boeiend te zien hoe deze mensen zich inzetten. Ze krijgen ook allemaal KBC-potloodjes en BBL-balpennen mee.
’s Namiddags weer op computerschermenjacht. Tevens bezoekik een zieke oud-studente. Ze woont in een krot en vreest door haar afwezigheid op het werk dat te verliezen. ’s Avonds naar een gehandicapte jongen die informatica studeert. Ook hij blijkt eigenlijk in een combinatie van een tent en enkele muren te wonen maar toch blijft hij optimist en blijft hij zich inzetten. Het is de beoeling later met hem naar een ziekehuis te trekken. Bij navraag blijkt hij over geen enkel document te beschikken, die verdwenen allemaal na een brand en dat compliceert de zaken. Hij woont nogal afgelegen zodat het laat is vooraleer vervoer wordt gevonden. Het zou overigens niet de eerst keer zijn dat ik ’s avonds kilometers moet stappen om thuis te komen.
Dinsdag 26 juli
Na ongeveer 15 winkeltjes bezocht te hebben, slagen we erin een geschikt 2de hands (?) scherm te kopen en ook iemand te vinden die wil proberen de kapotte monitor die we al die tijd meezeulden, te herstellen. Dat heeft al met al uren in beslag genomen maar kom, we vorderen toch en zullen een programma om kinderen die niet kunnen lezen dat toch te kunnen aanleren. Ik denk met veel spijt aan de tientallen schermen die ik in een kelder in Kessenich en in een andere in Brussel bewaar maar die spijtig genoeg niet verzonden raken; dat is toch zo jammer.
Een van onze studenten komt opdagen om het meisje te helpen bij de voorbereiding van haar ingangsexamen. Mooi. Verder ontvang ik enkele bezoekers die blij zijn met wat ze hier te zien krijgen.
Het is overigens vrij koud vandaag zodat ik met een pull, vest en jas aan zit te schrijven; verwarming kennen we hier niet. Morgen gaat de vergadering door en daar moet ook nog aan gewerkt worden. Zo zal ik een korte Powerpoint over Kestepabro presenteren, dus beter hier afsluiten.
vrijdag 29 juli
Vandaag nationale feestdag met tevens de inauguratie van de nieuwe president. De verwachtingen zijn hoog gespannen. De president belooft het minimumloon te verhogen tot 750 sol, zo’n 200 Euro per maand en wil een pensioen invoeren voor de allerarmsten van zo’, sol
Ik wordt uitgenodigd de bouw van de kerk van Sunampe –die als gevolg van de aardbeving instortte- te bekijken en daarna eten we in een restaurant. ’s Avonds ben ik uitgenodigd om articuchos te eten, stukjes runderhart.
zaterdag 30 juli
Naar Lima: voor alles en nog wat moet je hier naar de hoofdstad Lima waar meer mensen wonen dan in Vlaanderen. Vandaag bezoek ik o.a. de Kliniek San Juan de Dios om te weten hoe ik daar terecht kan met een jongere met kinderverlamming.
Een andere activiteit is het omwisselen van Euro’s in sol’s, de Peruviaanse munt.
zondag 31 juli
Vormingsdag voor cathechisten in Hoja Redonda. Vanuit El Carmen rijden we er met 2 combi’s naar toe. De activteit begint na de wekelijkse eucharistieviering van 10 uur. Mireile schetst de roeping van de profeten om uit te komen bij de roeping van mensen in onze tijd. Er wordt ook gedanst en er is een middagmaal voorzien. Dat is voor mij steeds een heikel punt. Enerzijds wil ik de mensen niet voor het hoofd stoten, anderzijds weet ik dat onze gevoelige magen niet altijd even sterk zijn als magen van de mensen hier. Uiteindelijk neem ik met een vriendelijk gebaar de scheplepel uit de handen van de dame die opschept en deponeer ik 4/5 van de portie die zij mij toebedeeld had, terug in de grote ketel.
Na de maaltijd ook groepsgesprekken waarin getuigd wordt dat het cathechist zijn een moeilijke opgave is maar wel verrijkend voor de cathechist zelf; Ook wordt herhaalde malen verwezen naar de belangrijke rol die de ouders spelen. In vele gezinnen verloopt de communicatie –als ze al bestaat moeilijk-. Pater Estevan illustreert dit: tijdens de cathechese werd gesteld dat God als een vader is waarop een van de jongeren stelde: "als God is als mijn vader, hou ik niet van hem".